Het verhaal van jouw DNA

Deze dataset beïnvloedt onze omgeving, ons wereldbeeld en misschien nog wel belangrijker de manier waarop we keuzes maken.

Molukkers dragen vaak een diepgeworteld gevoel van trots en loyaliteit met zich mee. Maar wat betekent het eigenlijk om Moluks te zijn? Wat maakt ons Moluks? Hoe hebben historische gebeurtenissen invloed gehad op Molukkers als individu én als collectief? Maakt het verschil of je bent opgegroeid binnen of buiten de wijk? Of je ouders deel uitmaakten van de gedeelde aankomst in Nederland, of later arriveerden in de jaren zeventig of tachtig? Of je bent opgegroeid in een voormalig woonoord zoals Schattenberg, Lunetten of Wyldemerk, of juist in hartje Amsterdam in de jaren negentig?

Deze vragen vormen de basis van het boek van Tatiana Wenno.

Generaties die communiceren zonder te praten

Tatiana Wenno is transgenerationeel regressietherapeut. Vanuit haar praktijk Touch of Fierce begeleidt zij cliënten bij het versterken van hun eigenaarschap en bewustwording. Op 16 juni 2026 lanceerde zij haar eerste boek: Het verhaal van jouw DNA.

Haar gezonde nieuwsgierigheid en oprechte interesse in mensen vormden al vroeg de basis voor haar latere werk. Doorvragen, luisteren en proberen te begrijpen wat mensen beweegt, zijn eigenschappen die haar al sinds haar jeugd kenmerken.

Zelf zegt ze lachend dat haar liefde voor mensen “maar niet allemaal natuurlijk” de reden is dat zij mensen graag in hun eigen kracht zet.

“Ik help niemand,” vertelt ze. “Mensen worden zich ergens bewust van of lopen ergens tegenaan en komen er zelf niet uit. Ik spiegel, stel vragen en reik tools aan. Het werk doen ze uiteindelijk zelf.”

In 2021 werkte Tatiana als regionaal leidinggevende binnen het bedrijfsleven. Daar merkte ze dat collega’s haar gemakkelijk in vertrouwen namen en dat haar woorden vaak aankwamen. Vanuit die ervaring kwam ze terecht in de wereld van coaching. Al snel groeide echter haar behoefte aan meer diepgang, waardoor zij uiteindelijk de stapt tot omscholing tot therapeut maakte.

In 2022 begon haar onderzoek. Zij voerde zestig diepte-interviews met Molukkers uit de tweede tot en met vierde generatie. Deze gesprekken, gecombineerd met haar praktijkervaring, vormden de basis voor haar boek.

Volgens Tatiana is haar boek geen vervanging van therapie. Ze omschrijft het liever als een liefdevolle omarming en een bron van herkenning. Of je nu een volbloed Molukse vrouw van midden dertig bent of een dubbelbloed Molukse man van eind vijftig: veel ervaringen blijken verrassend herkenbaar.

Het centrale uitgangspunt van haar boek is dat generaties soms lijken te communiceren zonder woorden.

Volgens Tatiana heeft opvoeding een grote invloed op hoe loyaliteit naar ouders, familieleden en vrienden wordt doorgegeven. Dat werkt door op individueel niveau, maar ook binnen het collectief.

Om dit uit te leggen gebruikt zij een metafoor uit de IT-wereld: die van de beheerder en de gebruiker.

Beheerder versus gebruiker:

Stel je voor dat een grootouder (de beheerder) een geheim met zich meedraagt. Het kind van die grootouder voelt dat er iets speelt, maar kan niet benoemen wat. Het gevoel blijft aanwezig, maar wordt niet besproken of verwerkt.

Vervolgens groeit een kleinkind op (de gebruiker). Het kleinkind voelt de spanning of energie die aanwezig is en begint hierop te reageren. Misschien uit zich dat in boosheid, verdriet of onrust. Tijdens een bewustwordingsproces ontdekt het kleinkind langzaam welke emoties van hemzelf zijn en welke mogelijk afkomstig zijn uit eerdere generaties.

“Je leert onderscheiden wat van jou is en wat van een ander,” legt Tatiana uit.

Eerst ben je onbewust onbekwaam. Je beschikt nog niet over de juiste tools of inzichten. Totdat het bekende ‘aha-moment’ ontstaat. Langzaam begin je de verschillende lagen af te pellen en ontstaat er ruimte voor begrip.

Volgens Tatiana is dat in essentie wat generationele overdracht inhoudt.

Mata Gelap: de collectieve schaduw

Tijdens de boeklancering leest Tatiana een fragment voor uit hoofdstuk 4.1: Mata Gelap – De collectieve schaduwcloud.

“Mata betekent oog. Gelap betekent donker. Het zijn twee afzonderlijke woorden die je in verschillende contexten kunt gebruiken. Bijvoorbeeld mata sakit (pijn aan het oog) of gelap di sini (het is hier donker). Voeg je deze woorden samen, dan ontstaat het begrip mata gelap.

Vrij vertaald betekent dit: zwart voor je ogen zien. Een toestand van boosheid, woede of razernij waarbij iemand instinctief handelt.”

Wanneer ik haar vraag welke tool zij als eerste zou aanraden bij het fenomeen mata gelap, sluit ze even haar ogen.

Dan verschijnt er een glimlach.

“Ik weet het.”

Vol overtuiging zegt ze:

“Gedrag is wat je doet, niet wie je bent.”

Toch horen we binnen de gemeenschap regelmatig uitspraken als: “Molukkers zijn nu eenmaal mata gelap.”

Volgens Tatiana schuilt daar een risico in. Zo’n uitspraak suggereert dat het een vaststaand onderdeel van iemands identiteit is, terwijl gedrag juist veranderbaar is.

In haar boek beschrijft zij bijvoorbeeld een dubbelbloed Molukse man van begin veertig, wiens vader vroeger zei:

“Kun je het niet aan? Pak een baksteen en gooien.”

Binnen die context zie je de uitdagingen van een vader die zijn zoon probeert te begeleiden met de tools die hij zelf tot zijn beschikking heeft. Niet uit kwaadwillendheid, maar vanuit liefde en zijn eigen ervaringen en referentiekader.

Cultuursensitief werken

Tijdens haar onderzoek werd de behoefte aan verwerking en bewustwording keer op keer bevestigd door haar respondenten.

Tegelijkertijd benadrukt Tatiana dat dit werk vraagt om sensitiviteit.

“Cultuursensitief” is tegenwoordig een populair begrip geworden. Volgens haar blijft het echter vaak hangen bij goede bedoelingen.

“We verzamelen allerlei verschillende achtergronden zodat we inclusief lijken,” zegt ze. “Maar vervolgens zie je dat niet altijd terug in de cultuur van een organisatie of gemeenschap.”

Voor Tatiana begint cultuursensitief werken bij het collectief.

“Je moet het belang van het collectief boven jezelf kunnen plaatsen in het geen wat je doet voor de gemeenschap.”

Die visie zie je terug in haar praktijk én in haar boek.

De zestig geïnterviewde Molukkers verschillen in generatie, religie, achtergrond en woonomgeving. Sommigen groeiden op binnen de wijk, anderen daarbuiten. Sommigen stammen af van de gedeelde aankomst, anderen niet.

Toch blijken veel ervaringen herkenbaar.

“Moluks zijn is een gevoel,” schrijft Tatiana.

“Binnen onze gemeenschap bestaat soms de neiging om elkaars manier van omgaan met de Molukse cultuur te beoordelen, vooral wanneer die van elkaar verschilt.”

Volgens haar bestaat er geen eenduidige manier om Moluks te zijn.

Een uitnodiging tot eigenaarschap

Het verhaal van jouw DNA doorbreekt hardnekkige patronen en onderzoekt hoe aangeleerd gedrag van generatie op generatie wordt doorgegeven.

Het boek legt de kracht van eigenaarschap terug bij de lezer.

Met een combinatie van diepgang, herkenning en lichtheid nodigt Tatiana haar lezers uit om naar zichzelf, hun familiegeschiedenis en hun gemeenschap te kijken.

De verhalen van de respondenten hebben haar daarbij regelmatig verrast.

Trauma’s blijken complex. Ze worden soms onbewust doorgegeven, opgeslagen in wat zij de “collectieve cloud” noemt. Zonder dat erover gesproken wordt, worden ervaringen toegevoegd aan de dataset die iedere volgende generatie meekrijgt.

Het verhaal van jouw DNA is daardoor meer dan een boek.

Het is een uitnodiging tot bewustwording, eigenaarschap en een bredere blik op jezelf en de generaties die je voorgingen.

Meer weten?

Het verhaal van jouw DNA is verkrijgbaar via deze link.

Daarnaast zal het boek binnenkort beschikbaar zijn in de bibliotheken van Vught, Middelburg, Assen, Alkmaar en Nistelrode. Ook wordt het opgenomen in de universiteitsbibliotheken van Leiden en Tilburg.

Ben je benieuwd naar Tatiana’s verhaal en luister je liever dan dat je leest? Luister dan naar haar radiodebuut bij NOVO3:

https://share.google/ZggDsRq3psDVScf8F