De Molukse fotograaf Otto Tatipikalawan was in de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw één van de weinige Molukse fotografen die diverse Molukse gemeenschappen van binnenuit portretteerde. Hier ziet u een foto van kinderen die fietsen door Kamp Vught. Deze foto maakten deel uit van de collectie ‘Leven in de wijk De Barneveldse Courant van 25 mei 1991 citeert Tatipikalawan: “Ik fotografeer zaken in de Molukse samenleving die de moeite waard zijn. Er is zoveel: hoe de in Nederland geboren jongeren al dan niet hun Molukse cultuur beleven, maar net zo goed de ouderen in de veranderende samenleving.” Tatipikalawan heeft een voorkeur voor zwart-wit fotografie: “Ik maak best wel eens kleurenfoto’s, maar zwart-wit is sprekender, heeft meer zeggingskracht. Je wordt niet afgeleid door de kleuren.” Museum Maluku is druk bezig met haar museale collectie. De foto-collectie is daar onderdeel van. Veel foto’s zijn gedigitaliseerd, opnieuw bekeken en indien nodig geregistreerd. Herkent u de kinderen op deze foto of heeft u foto’s gezien op onze site en weet u waar de foto’s gemaakt zijn? Museum Maluku stelt het zeer op prijs als u die informatie doorgeeft via collectie@museum-maluku.nl

De salawaku is een traditioneel schild uit de Molukken en vormt een belangrijk onderdeel van de materiële cultuur van verschillende eilanden, waaronder Seram, Ambon en de Kei-eilanden. Oorspronkelijk werd de salawaku gebruikt in krijgsvoering, maar daarnaast had het schild ook een symbolische en rituele betekenis binnen de gemeenschap. De vorm van de salawaku is vaak langwerpig en licht gebogen, waardoor het bescherming bood tegen speren en pijlen. Veel schilden zijn rijk versierd met houtsnijwerk en ingelegde schelpen of metaal. Deze decoraties zijn niet louter esthetisch, maar dragen ook spirituele en sociale betekenissen, zoals bescherming tegen kwade invloeden of het tonen van status en identiteit. Elke salawaku vertelt een eigen verhaal. Patronen en motieven kunnen verwijzen naar voorouders, clanverbanden of specifieke gebeurtenissen. In sommige gevallen werden schilden generaties lang doorgegeven en kregen zij een bijna erfgoedachtige waarde binnen families. Hoewel de oorspronkelijke functie van de salawaku grotendeels is verdwenen, blijft het object een krachtig symbool van Molukse identiteit en traditie. Tegenwoordig worden salawaku’s onder meer gebruikt bij ceremoniële dansen en culturele evenementen, waar zij herinneren aan het verleden en de verbondenheid met de voorouders. Het Museum Maluku beheert verschillende salawaku’s in haar collectie. Door deze objecten te bestuderen en te conserveren, wordt kennis over hun herkomst, betekenis en gebruik bewaard voor toekomstige generaties.

Veel Molukse mannen dienden in de twintigste eeuw in het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL), het koloniale leger van Nederlands-Indië. Voor velen bood het KNIL werk, status en een zekere mate van stabiliteit in een periode van politieke en sociale veranderingen. Na de Tweede Wereldoorlog en de Indonesische onafhankelijkheid in 1949 veranderde hun positie ingrijpend. Molukse KNIL-militairen stonden voor een moeilijke keuze: integreren in het nieuwe Indonesische leger of trouw blijven aan Nederland. Een groot deel koos voor het laatste. In 1951 werden ongeveer 12.500 Molukse militairen en hun gezinnen naar Nederland overgebracht. Deze overkomst werd aanvankelijk gepresenteerd als tijdelijk. De verwachting was dat zij op termijn zouden terugkeren naar de Molukken, mede in het licht van de uitroeping van de Republiek der Zuid-Molukken (RMS). Eenmaal in Nederland werden de Molukse gezinnen ondergebracht in voormalige kampen, zoals woonoorden en barakken. De omstandigheden waren sober en het tijdelijke karakter bleef lange tijd voortbestaan. Dit had grote invloed op het dagelijks leven en de toekomstperspectieven van de gemeenschap. De geschiedenis van de Molukse KNIL-militairen en hun komst naar Nederland is er een van loyaliteit, ontheemding en veerkracht. Hun ervaringen vormen een belangrijk onderdeel van zowel de Molukse als de Nederlandse geschiedenis. Vandaag de dag wordt deze geschiedenis herdacht en doorgegeven, onder meer via musea, verhalen en culturele initiatieven. Zo blijft de betekenis van deze periode zichtbaar voor volgende generaties.